براي تو مي گريم ...

 (سروده : عزيزالله حيدري)

براي مبشر رهايي، استاد بي بديل عشق، صفايي؛ آن سفر كرده كه صد قافله دل همره اوست.

براي تو مي گريم

اگرچه تو ابرها را،

از آسمان چشمم با گل خنده هايت، مي راني

باز براي تو مي گريم

اي كه با كفش هاي ساده «اخلاص»

در كوچه هاي خاكي حاجت،

با خاطر آبياري «باور»

با شتاب مي دويدي

تو كه چراغ گرفته به دست

و براي گشودن يك گره از دلي؛ به هر ديار

بي دريغ، مي چرخيدي

كجاست صداي تو؟

صداي مهربان

كه بركه هاي مهر را

بر هر تازه وارد تشنه مي گشود.

زمان، با تو در اين تلاش

چقدر غريبه بود!

كه صبح و شب نمي شناخت

و نمي شناختي

مي دانم، مي دانم، باز مي خندي

چرا كه شانه هاي من ، با شانه هاي من

هرگز!

آن كوه را كه تو با سكوت و آرامش مي كشيدي

توان ندارد.

من امروز خواب مي بينم

آري! در روزي كه تو آن را روشن كرده اي

خواب سايه اي سياه مي بينم

سايه اي كه نزديك است

و من از ترس مي لرزم

كه آن سايه سياه برّنده

طنابي را كه از عشق و همّت

بر ساقه هاي تُرد بستي و تنومند شد

از هم بگسلد

و ساقه هاي سر برافراشته، اكنون، با فردايي

نه چندان دور بشكند.

«علي»، دست هايت را از خاك نمي خواهم

اما دست هاي نيايش را دوباره به آسمان بردار

براي ما «امن يجيب» بخوان

كه سخت در اضطراريم.....