او هميشه آماده رفتن بود

سيد محمود طباطبايي

اولين روزي كه علي صفايي را ملاقات كردم اوايل سال 1352 بود. آن زمان غرق در غرور جواني و شور انقلابي بودم. او در اولين برخورد آنچنان دنيا را در چشم انسان حقير مي كرد كه زاويه ديد انسان به دنيا را تغيير مي داد. وقتي درس نهج البلاغه مي گفت گويي در جايگاه علي(ع) نشسته و وقتي  مي گقت: عظم الخالق في انفسهم فصغر ما دونه في اعينهم ، زيبايي و عظمت خدا را با تمام وجود درك و منتقل مي كرد. وقتي از خدا مي گفت و از محبت خدا و لطف خدا و رحمت خدا ، شنونده احساس مي كرد او با خدا عاشقانه گفتگو مي كند.

 ديگران را زياد ديده ايم كه با بي بي فاطمه زهرا(س) يا علي(ع) و ساير ائمه عاشقانه نجوا دارند، ولي او از جمله عرفايي بود كه آنچنان با خدا راز و نياز داشت كه پهناي صورتش را اشك پر مي كرد.

 از همان روز هاي اول سال 52 در تفسير چهار تكبير اذان حرفش اين بود كه اول بايستي آدم بسازيم و آدم است كه هستي را مي سازد. آدم هايي كه از دنيا بزرگتر باشند و جلوه هاي دنيا و حرف هاي خلق و وسوسه هاي نفس و شيطان نتواند آن ها را بفريبد و سقف سنگين حكومت اسلامي نياز به چنين پايه هايي دارد.

در اوايل پيروزي انقلاب كه ما شيفته هر جلوه اي مي شديم مي گفت در ارتباط با انقلاب، توجيه، حماقت است، تضعيف، خيانت است و تكميل، رسالت ماست. هر اشتباهي را كه از طرف مسوولين رخ مي دهد توجيه نكنيم ولي كاري هم نكنيم كه اين نظام نوپا تضعيف شود. بلكه وظيفه ما اين است كه ضعف ها را شناسايي كنيم و در صدد تكميل آن ها برآييم.

در دفاع مقدس فرزند 17 ساله اش، محمد را سخاوتمندانه تقديم انقلاب كرد تا به ديگران ايثار را بياموزد.

...

علي صفايي گويي در دنيا هيچ كاري نداشت و هميشه آماده رفتن بود. عشق امام هشتم (ع) چنان وجودش را پر كرده بود كه اول و آخر هر ماه، عاشقانه به بارگاه ملكوتي امام مشرف مي شد و بالاخره در مسير عشقش جان باخت.

آخرين باري كه او را يك هفته قبل از وفاتش در منزل دوستي ملاقات كردم صحبت از بازار خدا بود و مي گفت: فقط عمل خالص خريدار دارد. به شوخي گفتم : آن هم كه فراهم شدني نيست و نمي شود با كمي عمل خالص متاعمان را بياراييم و ارائه دهيم. و او با حالت مخصوص خودش مرا خطاب كرد و گفت: محمود! عجز و اضطرار هم خريدار دارد!