ذاکر خدا

(برگرفته از دفتر اول خاطرات - کتاب مشهور آسمان)

در حديث آمده است که عالم واقعی آن است که ديدن او شما را به ياد خدا اندازد...و استاد راحل در هر نشستی چنين ذکر و تذکری داشت. يکی از نمونه های برجسته آن خاطره ای از بيماری (فرزند شهيدش) در کودکی است که خود آن را ذکر کرده است.

می گفت: روزی محمد دجار مريضی سختی شد. آن چه مداوای معمول بود انجام داديم، اما خوب نشد و حالت بحرانی پيدا کرد به طوری که سرش باد کرده و بزرگ شده بود. سرانجام او را ، که تقريبا در حالت اغماء بود برداشتم و در حالی که فقط هشت ريال پول در جيب من بود سوار تاکسی شدم و جلوی مطب پزشک پياده شدم. هشت ريال را به راننده تاکسی دادم. او هم خدا برکتی گفت و رفت. هنگامی که بچه را نزد دکتر بردم، گفت: مرده آورده ای؟!

گفتم: من تکليف داشتم بياورم. دو ورقه دارو نوشت و آزمايش نوشت. از پله ها پايين آمدم و بچه روی دست هايم بود. لب خيابان ايستاده بودم. ناگهان ماشنی جلوی پايم ترمز کرد. راننده شيشه را پايين کشيد و گفت: علی! نگاه کردم. دوستی بود که در کرج زندگی می کرد. مرا به داخل اتومبيل خواند و ماوقع را پرسيد. گفتم: بچه مريض شده و اين ورقه های آزمايش و داروست. آن ها را گرفت و من ديگر متوجه چيزی نبودم، جر مستی عنايت حق. تا جايی که بچه را بستری نمود و از بيمارستان بيرون آمديم. از او پرسيدم: امروز، وسط هفته، تو کجا و قم کجا؟ خودم هم نمی دانم چگونه آمدم! صبح امروز که خواستم سر کار بروم نگرانی عجيبی بر دلم سايه انداخت و لحظه به لحظه بيشتر شد. فکر کردم به تهران بيايم و به مادر و پدرم سری بزنم. و سر زدم، اما دلم آرام نشد. به قم کشيده شدم. گفتم شايد با زيارت و سر زدن به شما آرام می شوم. زيارت کردم، اما هنوز اضطراب داشتم. سرگردان توی خيابان بودم تا تو را ديدم. و الان آرام و راحتم. انگار بايد اين جا می آمدم و با هم بچه را بيمارستان می برديم.

و اين جا اشک هميشه جاری اش می ريخت و می سوخت. و می گفت: آری! «بيده القلوب و الابصار»؛ دل ها و چشم ها به دست اوست. خدا دل های غافل را نگران ِ تو می کند و چشم هايی را که به سويی ديگر است متوجه به تو می کند، تا بارت را بردارند. اين خدای مهربان ماست که چنين عهده داری می کند. يا حی و يا قيوم!