آن ها که هستی و زندگيشان را در رفتن ها ديده اند و ماندن را گنديدن و پوسيدن، اين ها در اين جريان و در اين حرکت با مانع ها و درگيری ها رو به رو می شوند. مانع ها و درگيری هايی که در همه جا خانه گرفته اند. در درون آن ها در خانه آن ها، در محل و شهر و جامعه و در تمام جبهه ها.

اين درگيری مستمر، ناچار بحران ها و التهاب ها و اضطراب ها و زمزمه هايی به وجود می آورند و روح ها هر چند به قدرت کوه ها هم که باشند، با چنين زمزمه هايی همراه خواهند شد.

در برابر اين اضطراب ها و زلزله ها که يک عامل طبيعی هستند می توان چند گونه برخورد کرد: اين چيزها می تواند آدمی را بشکنند و هرز کنند و می توانند او را آماده سازند و به قدرت و توانايی بيشتر برسانند.

در اين حرکت و درگيری و در کنار تحول ها و تغيرهای مستمر: آن ها که لرزيده اند و زير و رو شده اند، ناچار به ثابت و حق، به الله نزديک می شوند و اين اوست که آن ها را به ثبات و امن رهنمون می سازد.

سرچشمه اصلی اين قطره های امن و امان دو چيز است: يکی قرآن و ديگری پيوند و دعا.

در اين نوشته، با ارائه تحليلی از دعا، مروری شده به دعای ابوحمزه ثمالی و آن را در دوازده فراز: توجه، حيرت و تنهايی، امن، حمد، قصد، اقرار، اعتذار، طلب، خستگی در راه، ايمان، توحيد و خواسته ها، توضيح و تفسير می نمايد.