اين نوشته از دو بخش تشکيل شده يکی: درآمدی بر علم اصول و دوم: جايگاه فقه و شوون فقيه.

در بخش اول: با توجه به ضرورت تحول در فقه و در اصول تا آن جا که فقه مقاصد نه کلام و فقه در وسعت دين نه تنها در محدوده احکام، مطرح می شود و اين گستردگی در فقه، به گستردگی در اصول می انجامد، به عناوينی چون: اصول گسترده، تاريخ اصول، تحول اصول، نگاه تطبيقی، علم اصول، تعريف آن، موضوع، غايت، تمايز علوم و... می پردازد.

در بخش دوم: نويسنده کوشيده با توجه به رکود فقه موجود در حوزه و گريز از آن، به راه کاری دست يازد تا اين رکود را به جريان اندازد و بيان کرده که با تجديد نظر در مسايلی از قبيل: موضوع فقه اسلامی، شکل و فرم فقه اسلامی، روش استنباط و شوون فقيه، ناچار بايد به تطور فقه اسلامی و مذاهب فقهی و تاثيری که هر يک از اين مذاهب بر ديگری داشته اند، نظر داشته باشيم. که با توجه به اين تطور در فقه اسلامی، هم جواب کسانی داده می شود که:

1_ فقه اسلامی را زاييده تلمود و حقوق موضوعه يونان و روم و يمن می دانند،

2_ و هم تعصب ها نسبت به يک شکل خاص و يا موضوع محدود و يا روش ناهنجار، از ميان می رود،

3_ و هم با توجه به تاثير متقابل مذاهب فقهی به روش اصيل فقه شيعی، دسترسی پيدا می شود،

4_ و هم شوون فقيه و کارهای او مشخص می شود.