نوشته مزبور مجموعه اي است از پنج مبحث در زمينه: اضطرار به دين و حجت، حق و شبهه، احيای امر، وارثان عاشورا، اصحاب اباعبدالله(ع).

اين کتاب حاصل سخنرانی های استاد در چند دهه محرم می باشد که به همت و قلم خود ايشان، رقم زده شده.

در مبحث اول نويسنده به بحث اضطرار به ولیّ و انتظار از ولیّ و انتظار برای ولیّ پرداخته است و با توجه به آياتی از سوره آل عمران و فجر و تکاثر، از تمحيص و بلاء و فتنه و اشتغال به نعمت ها گفت و گو کرده.

در مبحث دوم به تحليلی از حق و شبهه می پردازد، تا در برخورد با شبهه و فتنه و وسوسه و بدعت، همراه نور و هدايت و بيّنات و فرقان، بتوانيم مسلط و سالم و بهره مند باشيم.

نويسنده می کوشد تا نشان دهد همراه اين بينات و با دستيابی به يک ميزان مشخص و فرقان حاکم و با توجه به بيان حضرت امير در خطبه 182 نهج البلاغه که از حق و هدف، طريق و راه، قائد و رهبر و آداب و فقه حرکت گفت و گو می کنند، چطور می توان از بند شبهه رهيد و زمينه فتنه را ز بين برد و يا ضعيف کرد و از انحراف ها و بدعت ها رها شد.

در مبحث سوم: به اين نکته پرداخته شده که احيای امر اهل بيت را چگونه و از کجا دنبال کنيم، تا از کسانی باشيم که به حيات قلبی رسيده باشيم، آن هم تا روزی که تمامی دل ها می ميرند.

در اين نوشته با توجه به تمامی روايات احياء امر، از عوامل احياء و مراحل پنج گانه آن، سخن به ميان آمده.

در مبحث چهارم: که عنوان کتاب هم از همين بحث گرفته شده، مولف توضيح می دهد که ميراث حسين(ع) که وارث آدم تا خاتم است، به کسانی خواهد رسيد که از آگاهی و علم، عبوديت و تقوا، عبوديت و صلاح برخوردار باشند و اين ها وارثان عاشورايند.

در مبحث پنجم: به تحليل و تطبيق و بررسی اوصاف و خصوصيات اصحاب اباعبدالله، پرداخته می شود؛ که چطور مسلم بن عقيل به استقامت و هانی بن عروه به حميت و حمايت و حرّ به محاسبه و مقايسه و انتخاب و حرّيت و عبوديت و زهير به نجات و فلاح و سرداری و قيس بن مسهر و عبدالله بن يقطر به مقام سقايت و رسالت و شهادت و هم چنين ديگر ياران به آن مقام وفا و ادب و فداکاری و فوز رسيدند.