ذهنيت، همان فلسفه و بينش و شهود هنرمند است. و زاويه ديد نگرش هنری و بيان هنری او.

در مورد زبان هنر، گاهی از ناخودآگاه و گاهی از جريان سيال ذهنی و تداعی معانی و گاهی هم از انعکاس حادثه در ذهن و عکس العمل های گوناگون در برابر حادثه، به نام زبان هنری و نگاه هنرمندانه، گفت و گو می شود. و از اجتماع اين عکس العمل های متفاوت است که به نوعی کوبيسم در ادبيات و يا کولاژ در سينما می رسيم. در حالی که زاويه ديد و نوع برش و نگرشی که به يک حادثه داريم، جدا از ناخودآگاه، تداعی معانی و عکس العمل می تواند بيان هنری را عرضه کند.

وقتی از کاسه ای چينی و گران قيمت را از دست می دهم و به شکسته هايش نگاه می کنم، می توانم از ناخودآگاه و يا تداعی معانی و يا عکس العمل های متفاوت، نشانی بياورم و می توانم به چنين حادثه ای با نگرشی تازه روی بياورم و اين نکته را نشان دهم که بر شکستنی ها تکيه نکنم و از شکستگی ها، درس وارستگی بگيرم و به جای رنج و غصه و بی خيالی و ای بابا ولش کن، به اين اقتدار و اين نگرش دست بيابم که اين زاويه ديد، بيان هنری همين واقعه را عهده دار است و هنرمندانه ترين برداشت ها و نگرش ها را به دنبال دارد.

اين نوشته در زمينه نقد ادبيات داستانی است که در آن، کتاب صد سال داستان نويسی ايران و چندين رمان بلند و کوتاه، به تحليل و نقد و بررسی کشانده شده است.